Wat moet je met een SDS doen?

Waar het SDS vandaan komt

De leverancier van een gevaarlijke stof of een gevaarlijk mengsel moet een veiligheidsinformatieblad bezorgen (REACH, art. 31). Het bevat onder meer de gevarenidentificatie, de samenstelling, de maatregelen bij brand of lekken, de blootstellingsbeheersing en de nodige persoonlijke bescherming.

Wat de werkgever ermee doet

De Codex vraagt dat de werkgever de risico’s van chemische agentia op de arbeidsplaats evalueert (boek VI, titel 1). Daarbij houdt hij rekening met de gevaarlijke eigenschappen, de informatie van de leverancier uit het SDS, en het niveau, de aard en de duur van de blootstelling in de concrete werksituatie.

Werknemers moeten toegang hebben tot de SDS’en en voldoende geïnformeerd zijn over de risico’s en de maatregelen. Ook de preventieadviseur en de arbeidsarts moeten erover kunnen beschikken.

Waarom een SDS geen risicoanalyse is

Het SDS beschrijft het product. Het weet niet hoeveel je ervan gebruikt, hoe vaak, in welke ruimte, met welke ventilatie en door wie. Diezelfde lijm kan in een afzuigkast een laag risico geven en bij verlijmen van grote oppervlakken in een kleine ruimte een hoog risico. Die vertaling naar jouw situatie is de risicoanalyse.

Stap voor stap

• Verzamelen. Vraag voor elk product het SDS op en controleer of het de recentste versie is.
• Inventariseren. Houd een register bij: product, leverancier, locatie, hoeveelheid, gebruik.
• Analyseren. Beoordeel per gebruik de blootstelling en de gezondheids-, brand- en milieurisico’s.
• Bijzondere aandacht. Kankerverwekkende, mutagene en reprotoxische (CMR) en sensibiliserende stoffen vragen extra maatregelen en, waar mogelijk, vervanging.
• Maatregelen. Leg technische maatregelen, werkmethoden en PBM vast.
• Informeren. Vertaal het naar een begrijpelijke werkpostinstructie voor wie met het product werkt.
• Bijhouden. Herzie de analyse bij een nieuwe SDS-versie, een nieuw gebruik of een incident.